A może byśmy tak, najmilszy, wpadli na dzień do Tomaszowa? Mialam siebie na wlasnosc, Ktos zabral mi prywatnosc. Co mam zrobic bez siebie, Lyrics to Ewa Demarczyk Tomaszow - The Town of Tomaszow - J. Tuwim: A może byśmy tak, najmilszy, wpadli na dzień do Tomaszowa? Może tam jeszcze zmierzchem złotym ta sama cisza trwa wrześniowa W tym białym domu, w tym pokoju, gdzie cudze meble postawiono, Lyrics & Chords of Dobra Wiadomość by Stare Dobre Małżeństwo from album Odwet Pozorów, 7.5K times played by 1.2K listeners - get pdf, listen similar Więc może byśmy tak, najmilszy, wpadli na dzień do Tomaszowa? Może tam jeszcze zmierzchem złotym ta sama cisza trwa wrześniowa Jeszcze mi tylko z oczu jasnych spływa do warg kropelka słona, a Ty mi nic nie odpowiadasz i jesz zielone winogrona. Ten biały dom, ten pokój martwy do dziś się dziwi, nie rozumie Wstawili ludzie Tutaj urosłam, chodziłam do szkoły. Stąd wyjechałam na parę lat, żeby powrócić z dyplomem, mężem, dzieckiem. Następna fala zabrała mnie za ocean i wyrzuciła jak rozbitka na obcy brzeg wyspy. Dosłownie czułam się wyrzucona, wypluta z samolotu. Z zabawnym mieniem. Z różowym nocnikiem mojego dziecka i parą plastikowych talerzy. Naszym celem jest przybliżenie smaków Nowego Yorku. Od 10 lat z powodzeniem realizujemy swoją ul. Plac Kościuszki 2, 32-020 Wieliczka, Poland Mieszkańcy Tomaszowa Lub. wyjątkowo uroczyście będą obchodzić rocznicę wrześniowych bitew, które odbyły się w okolicach tego miasta. Imprezy, rekonstrukcje bitew, konferencje naukowe MkZVo5. Przy jednym z najpiękniejszych rynków w Polsce znajduje się w podcieniach mała knajpka, pijalnia czekolady. Mamy tam swój stoliczek, na którym roztrząsałyśmy błędy matury próbnej z matematyki i przy którym siadamy zawsze, przychodząc na tradycyjnego już gofra w rozmaitym wydaniu. Spotykamy się kilka razy do roku, uaktualniamy informacje bieżące, wspominamy dawniejsze. Zawsze pytasz: Czy jest ktoś? Nie wiem, ile jeszcze upłynie czekolady przy tym stoliczku, zanim odpowiem twierdząco, ale i tak uwielbiam te wizyty, kończące się przejściem parku wzdłuż i wszerz. Najważniejsze, to się odnaleźć w miejscu, należeć do niego i tak samo je posiadać. Z czasem pozostawić, ale umieć powracać... Kiedyś, kiedy my się już spotkamy, poznamy się w pewnym miejscu. Do niego będziemy też wracać, bo będzie ono naszym. Nie wiem, dlaczego, bo wymowę miał inną, ale kojarzy mi się pewien wiersz. A może byśmy tak, najmilszy, wpadli na dzień do Tomaszowa... No i, co prawda, nie do Tomaszowa... Miło jest stąpać po betonowej kostce brukowej i nie myśleć o tym, że została wyprodukowana dla wytrzymałości minimum C40/50 (przynajmniej wg pewnych źródeł). Z uśmiechem ja. TomaszówA może byśmy tak, najmilszy,wpadli na dzień do Tomaszowa?Może tam jeszcze zmierzchem złotymta sama cisza trwa wrześniowa...W tym białym domu, w tym pokojugdzie cudze meble postawiono,musimy skończyć naszą dawnąrozmowę, smutnie nie może byśmy tak, najmilszy,wpadli na dzień do Tomaszowa?Może tam jeszcze zmierzchem złotymta sama cisza trwa wrześniowa...Jeszcze mi tylko z oczu jasnychspływa do warg kropelka słona,a ty mi nic nie odpowiadaszi jesz zielone biały dom, ten pokój martwydo dziś się dziwi, nie rozumie...Wstawili ludzie cudze meblei wychodzili stąd w przecież wszystko tam zostało!Nawet ta cisza trwa wrześniowa...Więc może byśmy tak, najmilszy,wpadli na dzień do Tomaszowa?Jeszcze ci wciąż spojrzeniem śpiewam:Du holde Kunst... - i serce pęka!I muszę jechać... więc mnie żegnasz,lecz nie drży w dłoni mej twa wyjechałam, zostawiłam,jak sen urwała się przeklinałam:Du holde Kunst! Więc tak? Bez słowa?A może byśmy tak, najmilszy,wpadli na dzień do Tomaszowa?Może tam jeszcze zmierzchem złotymta sama cisza trwa mi tylko z oczu jasnychspływa do warg kropelka słona,a ty mi nic nie odpowiadaszi jesz zielone winogrona...Słowa: Julian TuwimMuzyka: Zygmunt Konieczny "Jeszcze mi ciągle z jasnych oczu, Spływa do warg kropelka słona, A ty mi nic nie odpowiadasz, I jesz zielone winogrona." /.../ A może byśmy tak, jedyna, Wpadli na dzień do Tomaszowa? Może tam jeszcze zmierzchem złotym Ta sama cisza trwa wrześniowa... W tym białym domu, w tym pokoju, Gdzie cudze meble postawiono, Musimy skończyć naszą dawną Rozmowę smutnie nie skończoną. Do dzisiaj przy okrągłym stole Siedzimy martwo jak zaklęci! Kto odczaruje nas? Kto wyrwie Z nieubłaganej niepamięci? Jeszcze mi ciągle z jasnych oczu Spływa do warg kropelka słona, A ty mi nic nie odpowiadasz I jesz zielone winogrona. Jeszcze ci wciąż spojrzeniem śpiewam : "Du holde Kunst"... i serce pęka! I muszę jechać... więc mnie żegnasz, Lecz nie drży w dłoni mej twa ręka. I wyjechałem, zostawiłem, Jak sen urwała się rozmowa, Błogosławiłem, przeklinałem: "Du holde Kunst! Więc tak bez słowa?" Ten biały dom, ten pokój martwy Do dziś się dziwi, nie rozumie... Wstawili ludzie cudze meble I wychodzili stąd w zadumie... A przecież wszystko - tam zostało! Nawet ta cisza trwa wrześniowa... Więc może byśmy tak, najmilsza, Wpadli na dzień do Tomaszowa?... //Słowa: Julian Tuwim "Przy okrągłym stole"// Kto wpadnie? Kiedy? Po co? Czy nas przyjmą, wysłuchają i odpowiedzą? Gospodarz Nowego Ekranu odpowiedział pozytywnie na moją sugestię „blogerskiego najazdu na Nowy Ekran”(w komentarzu). Proponuję wszystkim zdecydowanym na udział, o sugestie dotyczące terminu takiego spotkania w komentarzach. Skoro wyszłam z tą propozycją, to podejmę się koordynacji terminu i listy obecności. Home » Artiesten » N » Natalia Grosiak » Tomaszów A może byśmy tak najmilszy wpadli na dzień do Tomaszowa Może tam jeszcze zmierzchem złotym ta sama cisza Trwa wrześniowa W tym białym domu w tym poko... Lyrics licensed by LyricFind Tak sobie myślę, że Tuwim pisząc o Tomaszowie mógł równie dobrze użyć nazwy jakiegokolwiek innego „-owa” spośród dziesiątek niewielkich miast, miasteczek i mieścin, które najczęściej przywodzą ludziom na myśl określenie „prowincja”. A przecież mowa tu o miejscu, do którego wracamy w podróżach sentymentalnych w poszukiwaniu dawno przeżytych emocji. Odwiedzając stare zaułki, brukowane podwórka, wielu z nas szuka echa swych dziecięcych zabaw – prostych radości, dobrych jak chleb z masłem z rąk babci, odprężających jak brodzenie latem brzegiem rzeki za miastem… Spoglądając w okna swojej dawnej szkoły wspominamy ludzi, dzięki którym być może wybraliśmy właściwe drogi w życiu, uśmiechamy się na myśl o pierwszych „motylkach” w brzuchu, pierwszym dotyku, pierwszym niezdarnym pocałunku na klasowej wycieczce czy szkolnej dyskotece… Żal mi trochę, gdy słyszę, jak mówi się: „co to za dziura, parę starych chałup na krzyż i plac z kościołem – prowincja!…” A czy ktoś określiłby równie pogardliwie wszystkie te senne toskańskie albo prowansalskie wioski, mieścinki z jednym „piazza” i krzywymi kamiennymi domami stłoczonymi wzdłuż głównej ulicy? Jakoś nie słyszę tego w zgiełku okrzyków wychwalających tamtejsze „dolce vita” – barwne wiejskie festyny przy miejscowej orkiestrze, malownicze sznury prania na balkonach, głośny i wylewny sposób bycia tamtejszych mieszkańców i – ach! leniwy, nieśpieszny ich żywot. Takim to dobrze… Prowincja, to nie miejsce – to stan umysłu – odpowiedziałabym, gdybym tylko widziała cień szansy, że zostanę właściwie zrozumiana. To od nas zależy, czy zauważymy wokół siebie piękno, które można byłoby przysposobić do naszych środkowo-wschodnioeuropejskich warunków: do nienajcieplejszego klimatu, niezbyt uprzejmych stosunków międzyludzkich, nienajgrubszych portfeli, braku wyobraźni i ciągłego narzekania… Przekonałam się niejednokrotnie, że większość z nas nie zauważa tylu ciekawych spraw i miejsc, mijając je co dzień, obojętnie i w pośpiechu. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób nie podziela mojego entuzjazmu i sentymentu do starej architektury, zapomnianych miejsc i całej tej przedwojennej, patyną okrytej atmosfery… Odkąd całkiem niedawno rozpoczął się mój pełen zaskakujących wrażeń romans z fotografią, nie schodzi mi z myśli chęć podzielenia się z ludźmi tymi wrażeniami. Jeszcze nie wiem, jak to wszystko ogarnąć, przekazać – tematów i obrazów jest więcej, niż czasu na ich publikację. Ciągle się uczę, jak pokazać świat, ludzi, jak posługiwać się narzędziami dedykowanymi fotografii cyfrowej. Jednym z najprzyjemniejszych momentów przy okazji fotograficznych wycieczek i sesji (oprócz samego uczestniczenia w nich, rzecz jasna) jest ta chwila, kiedy oglądam surowe zdjęcia na dużym ekranie – to trochę tak, jak otwieranie prezentu – niby spodziewasz się, co może tam być, ale może Cię on ucieszyć lub rozczarować. Najfajniej jest, jak widać na zdjęciu coś zaskakującego, wyjątkowy moment, zestawienie, przeoczone w obiektywie. Aż wyrwie się mimowolne „orzesz-ku…” 🙂 Wracając do tematu nie docenianego piękna naszych okolicznych „-owów” , od pewnego czasu zaglądam w zakamarki Wejherowa – miasteczka podobnego wielkością i statusem do mojej rodzinnej miejscowości – w którym nie miałam dotychczas okazji ani potrzeby bywać. Zaskakujące, jak mało jego mieszkańców zna dobrze historię miasta i dzieje miejsc, które powoli niszczeją i znikają z mapy. Największy żal ogarnia mnie na widok starego młyna ze spichlerzem – niezwykle malowniczego podwórza w centrum miasta, miejsca z ogromnym, wydawałoby się, potencjałem. Wszystko chyli się ku upadkowi, pozabijane deskami albo użytkowane przez przypadkowych najemców, bez widoków na „drugie życie”. Ech! To tylko kilka migawek z wejherowskiej Starówki – a jeszcze zostało kilka miejsc do pokazania i parę historii do opowiedzenia… Niskie, ciemnawe bramy i wąskie zaułki… Stare i nowe trotuary –„kocie łby” i elegancka kostka granitowa… Pałacowe i mieszczańskie progi … Pojęcie czasu jest niezwykle względne – ułamek sekundy złapany w kropli wody i całe wieki zamknięte w starych dworskich murach, chwile przemykające między gałęziami dwustuletnich modrzewi, opowiadających nikomu nie znane historie… I wszędobylskie, tajemnicze koty – a każdy inny… (fotka specjalnie dla P-apiera :-*)

a gdybyśmy tak najmilszy wpadli na dzień do tomaszowa